در یک جمله بگویم:
اگر راستش را نمیخواهید، از من سؤال نپرسید!
حقیقت، حتی وقتی راحت نیست.
من باور دارم حقیقت، بزرگترین احترامی است که میتوان به یک انسان گذاشت. به همین دلیل تلاش میکنم واقعیت را همانطور که میبینم بیان کنم؛ حتی وقتی شنیدنش خوشایند نیست. نه برای قضاوت، نه برای ناامید کردن، بلکه چون فکر میکنم هیچ تصمیم خوبی بر پایه توهم ساخته نمیشود.
مشاوره، از نظر من، یعنی احترام به زمان یک انسان.
وقتی کسی از من مشورت میخواهد، تصور میکنم ارزشمندترین داراییاش را به من سپرده است؛ بخشی از زندگیاش. به همین دلیل، ترجیح میدهم حقیقتی را بگویم که شاید امروز خوشایند نباشد، تا جملهای که فقط احساس بهتری ایجاد کند. گاهی این صداقت، فاصله میاندازد. گاهی باعث دلخوری میشود. اما اگر حتی سالها بعد، به تصمیم بهتری منجر شود، ارزشش را داشته است.
من حتی وقتی برای استخدام با کسی مصاحبه میکنم، واقعیت را درباره تصویری که از آن سوی میز به نظر میرسد میگویم: شاید هیچکس دیگر آنقدر برای شما احترام قائل نشود که از آرامش لحظهای خودش عبور کند تا یک زاویه دیگر از واقعیت را به شما نشان دهد. خیلی سادهتر است که با لبخند و بیچالش از کنار هم بگذریم؛ اما باور دارم اگر بدانیم واقعیتِ چندوجهی جهان چطور کار میکند، شاید بتوانیم آن را مدیریت کنیم...
مسئولیت، حتی وقتی اشتباه کردهام.
همه ما اشتباه میکنیم؛ و من شاید بیش از هر کس دیگری... باور دارم آنچه اهمیت دارد، شجاعت پذیرفتن مسئولیت تصمیمهایی است که گرفتهایم. حتی وقتی اشتباه کردهایم، آن تصمیم هم قسمتی از مسیر ماست: بخشی از مسیر یادگیری. انکار آن، آغاز تکرار آن.
هیچچیز را بدیهی نمیدانم.
زندگی به من یاد داده است که هیچ موفقیت، جایگاه، رابطه یا فرصتی همیشگی نیست. شاید به همین دلیل، بیش از آنکه به حفظ تصویرِ همان لحظه فکر کنم، به حفظ توانایی دوباره ساختن فکر میکنم؛ و پیش از از دست دادن، انگار همیشه دارم چیز جدیدی میسازم...
سؤالها برای من مهمتر از پاسخها هستند.
هرچه بیشتر آموختهام، بیشتر فهمیدهام که بسیار نمیدانم. علیرغم نیاز ذاتیام به تحلیل و پیشبینی، امروز میفهمم که معادلات محدودی از معادلاتی که واقعاً بر جهان حکمفرماست دیدهام؛ اما تا همینجا هم مجهولات بیشمار است: چنین سیستمی قابل حل نیست، پس حداقل باید پیچیدگیاش را به رسمیت شناخت... به همین دلیل هنوز هم باورها، تحلیلها و حتی اطمینانهای خودم را زیر سؤال میبرم. اطمینان بیش از حد، اغلب آغاز خطاست.
انسان بودن را ضعف نمیدانم.
من هم مانند هر انسان دیگری غم، ترس، خشم، امید و هیجان را تجربه میکنم. تلاش نمیکنم آنها را انکار کنم؛ تلاش میکنم اجازه ندهم جای قضاوت و تصمیم را بگیرند.
هنوز در حال یاد گرفتنم.
این صفحه مجموعهای از حقیقتهای قطعی نیست. تصویری است از آنچه تا امروز، تجربه به من آموخته است. ممکن است چند سال دیگر، بعضی از این باورها را اصلاح کنم. اگر چنین شود، آن را نشانه شکست نمیدانم؛ نشانه ادامه یاد گرفتن میدانم.
